ᐅᒋᐺ Ojibwe Deutsch English Español [ Esperanto ] Latine

La forlasinta kato
Noah Johnson verkis ĉi tiun rakonton

Mi estas cer­ta, ke la vi­ri­no, kiu al­ve­nas ve­spe­re por al­por­ti pu­tran fi­ŝon al mi, estos mal­fa­ci­la. Mi estas hun­do, do la odo­ro de la fi­ŝo pla­ĉas al mi. La vi­ri­no estas tro pa­ro­le­ma, do ŝi ŝaj­nas dan­ĝe­ra al mi. Mi ne kom­pre­nas ŝian vor­tojn, sed mi kom­pre­nas ŝian nu­tra­ĵon, kiun ŝi al mi pa­gas. Mi glu­tas la fi­ŝon, kaj po­ste mi se­kvas la vi­ri­non.

Ŝi de­zi­ras, ke mi ser­ĉas ŝian ka­ton. Ŝi di­ras al mi, ke la por­do estis mal­fer­mi, kaj po­ste la ka­to eska­pis. Mi eni­ras ŝian do­mon. Odo­ras je sa­po en­do­me. Mi mal­a­mas sa­po, do mi for­la­sas ra­pi­de. La te­ro estas ko­ta ek­ste­re. La ko­to pla­ĉas al mi, do mi ru­li­ĝas ĝis mi estas mal­pu­ra. Mi sen­tas fe­li­ĉa.

Su­bi­te mi ku­ras. Mi fla­ris ar­bon, kio odo­ris je vul­po. La vul­po estis ĉi tie, kaj po­ste ek­ster­du­be ŝi ĉa­sis la ka­ton en la ar­ba­ron. Mi spu­ras la vul­pon. Mi tro­vos la ka­ton kiam mi tro­vos la vul­pon. Ĉi tio amu­zas min. Mi ĝuas ĉa­si vul­pojn.

La ar­ba­ro si­len­tas; mi estas so­la. Ŝtor­mis post­tag­me­ze, do la be­stoj ka­ŝi­ĝas an­ko­raŭ. Mi ne tro­vas la vul­pon; mi ne tro­vas la ka­ton. La nok­to­me­zo ve­nas bal­daŭ. Mi estas la­ca, do mi hal­tas por pi­si sur ar­bon. Sciu­ro sur bran­ĉo mo­kas min ĝis mi mon­tras la den­tojn. Li for­ku­ras kri­ĉan­te. Mi espe­ras, ke li vi­zi­tos min bal­daŭ – en mia sto­ma­ko.

«Kie la ka­ta­ĉo estas?» mi de­man­da­das min ĉir­kaŭ­pie­di­ran­te en la mal­lu­ma ar­ba­ro. «Kiel ŝi for­la­sis sen spu­ro? Kion la vul­po fa­ris?»

Mi estas ĉa­gre­na­ta kaj vo­me­ma. (La pu­tra fi­ŝo en mia in­te­sto estas di­ge­sta­ta mal­fa­ci­le eble.) Mi la­bo­ro estas in­ten­sa. Mi vo­las ri­po­zi.

Mi iras al la ri­ve­ro por mal­var­me­ti­ĝi. Flo­san­te en la akvo, mi vi­das la lu­non re­flek­tan­te en la ri­ve­ro. Sta­ran­te sen­mo­ve, mi vi­das ĝin kla­re. Mo­van­te en la akvo, mi on­di­ga­das, la on­doj dis­sol­vas la re­flek­ton, kaj po­ste mi ne vi­das la lu­non. Sta­ri sen­mo­ve estas ne­pra por vi­di ĝin.

Su­bi­te mi scias, kie la ka­to estas. Mi ku­ras al do­mon, akvo gu­tas el miaj ha­roj an­ko­raŭ. La vi­ri­no estas ek­ster­do­ma, ser­ĉan­te sian ka­ton. Mi bojas al ŝin por ke ŝi vi­dos min.

«Ni era­ris» mi di­ras. Ŝi ne kom­pre­nas mian lin­gvon, do mi pa­ro­las sen­hal­te. «Mi pen­sis hun­de­ce, sed ni ser­ĉas ka­ton. Por tro­vi ka­ton, pen­si ka­te­ce estas ne­pra.»

Mi eni­ras la do­mon, la vi­ri­no se­kvas min. Odo­ras an­ko­raŭ je sa­po en­do­me. Mi ter­nas.

«Ŝtor­mis kaj plu­vis. Nun la te­ro estas ko­ta ek­ste­re. La ko­to pla­ĉas al mi, sed ĝi ne pla­ĉas al la ka­to.»

Ni eni­ras la kui­rejon. Estas sta­ko da pu­raj ve­stoj. Mi ter­nas re­fo­je. Mi mal­a­mas sa­po.

«Se­ke­co pla­ĉas al la ka­to. Re­sti en­do­me estas ne­pra por esti se­ka kiam ajn plu­vas.»

Mi aten­das ĝis ŝi aten­tas, kaj po­ste mi ali­ras la pu­rajn ve­stojn.

«Ŝi mal­a­mas la ko­ton ek­ste­re, do la ka­to ne for­la­sis. Ŝi estis ĉiam ĉi tie en­do­me.»

Mi le­vas la ve­stojn. Tie estas la ka­to, ku­ŝan­te sur fal­di­ta lit­ko­vri­lo. La ka­ta­ĉo ri­de­tas al nin.

Nun la vi­ri­no estas fe­li­ĉa. Pa­ro­lan­te kun la ka­to, ŝi ne estas ri­gar­dan­ta min. Mi ŝte­las fre­ŝan fi­ŝon an­taŭ ol mi for­la­sas. Ĝi gu­stos bo­ne. Mi la­bo­ro ne estas mal­bo­na kelk­fo­je.

Fino

Milvokio, Decembro 2019
www.animoshing.net